Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Και να γελάει η ψυχή μου.



Και κοιτάζω τα μάτια σου.
'Αχ αυτά τα μάτια. 
Μπορούν να με κάνουν να τρέμω, να χάνω τα λόγια μου..
Ποιες πεταλούδες και αηδίες, ολόκληρο λιβάδι με πεταλούδες στο στομάχι μου. 
Το κεφάλι μου γεμάτο, γεμάτο από 'σένα.
Και να μην χορταίνω να σε κοιτάζω και να μου χαμογελάς..
Και να γελάει η ψυχή μου.
Μπορείς να νιώσεις, όχι τα χείλη μου... Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ.

Όλη μέρα να με κοιτάς και να μου δίνεις λίγη ζωή ακόμα.
Μόνο από τα μάτια σου, να αναπνέω. 
Και να ζω.

Μέσα από εσένα, να ζω.

Μην σταματήσεις να μου γελάς, μην σταματήσεις να με κοιτάς. 
Μπορώ να νιώθω, μπορώ να ελπίζω, μπορώ να ζω!


Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Για την φίλη-αδελφή μου, ένα ευχαριστώ.

Από μικρή ήξερα ότι δεν υπάρχουν φίλες, ή αν υπάρχουν δεν είναι όπως στα παραμύθια.
Κι όμως, ήρθες εσύ μια μέρα του καλοκαιριού.
'Ήταν από τις χειρότερες φάσεις τις ζωής σου και επέλεξες εμένα για να τις μοιραστείς.
ΕΜΈΝΑ, που μέχρι εκείνη την ημέρα ήμουν μια άγνωστη για εσένα.
Εκείνη την ημέρα που οι ''φίλες'' σου, σε πρόδωσαν και βρήκες εμένα να στηριχτείς.
Και ενώ όλοι έφυγαν , εγώ έμεινα.
Έμεινα γιατί ήσουν εσύ, γιατί ήξερα πως εσύ είσαι η εξαίρεση.
Γιατί στα μάτια σου δεν είδα μια απλή φίλη, αλλά μια αδερφή ακόμα.
Και τα χρόνια περνάνε, περνάνε μαζί σου.
Και είμαι ευτυχισμένη που εκείνο το καλοκαίρι ήρθες στο δρόμο μου.
Θέλω να σου πω, μέσα από εδώ το μεγαλύτερο μου ευχαριστώ.
Το πόσο ευτυχισμένη είμαι που απέκτησα μια ακόμα αδελφή.
Και ειδικά εσένα.

Σε ευχαριστώ για όλα.
Σ'αγαπώ πολύ.
Θα είμαι πάντα εδώ για εσένα.
Αδελφές για μια ζωή.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Ζήσε φίλε μου. Γιατί άλλοι παλεύουν ακόμα και για αυτό.

Πρέπει κάποια στιγμή εμείς οι άνθρωποι να μάθουμε να εκτιμάμε τη ζωή, τα όμορφα αλλά και τα δυσάρεστα της.
Γιατί απλά αυτή είναι η ζωή μας.
Εμείς πρέπει να ορίσουμε το πως θα ζούμε, το πως θα χειριστούμε τα χρόνια μας σε αυτό το κόσμο.
Και εσύ τι κάνεις για σενα? Περιμένεις να συμβεί, τι? Τι θες για να είσαι ευτυχισμένος?
Ψάξε μέσα σου, κοίτα γύρω σου, άκου περισσότερο αυτούς που θέλουν το καλό σου και αγνόησε αυτούς που σε ''χαλάνε''.

Άλλοι φίλε μου, κοντεύουν να πνιγούν για να μάθουν να κολυμπάνε, κι άλλοι μαθαίνουν κολύμπι  πριν βουλιάξουν.
Το θέμα είναι ένα.
Εσύ σε ποια κατηγορία θες να βάλεις τον εαυτό σου;

Αν ρωτάς εμένα θα σου πω ότι οι γονείς μου, μου έμαθαν να κολυμπάω όταν έμαθα να περπατάω για να μην φτάσω να ζητήσω το χέρι από κάποιον που ίσως με τραβήξει στο πάτο αντί να με βγάλει στη στεριά.

Τώρα βάλε εσένα στη θέση μου.
Ποια κατηγορία θα επέλεγες?
Ποτέ δεν είναι αργά.

 Ζήσε φίλε μου. Γιατί άλλοι παλεύουν ακόμα και για αυτό.




Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Φοβήθηκες να κάνεις ένα βήμα, μα εγώ έκανα τόσα.

Κι αν το πολύ που σου έδωσα σου φάνηκε υπερβολή, πες της να σου δώσει λιγότερο.
Βλέπεις μάτια μου, εγώ γεννήθηκα για να δίνω.
Για να δίνω πιο πολύ από όσο θα πάρω πίσω, πιο πολύ από όσο αντέχω, πιο πολύ από όσο αντέχεις.
Θέλησα να σου δώσω το εγώ μου, τον εαυτό μου... Εμένα.
Να με ''πουλήσω'' αν θες, σε εσένα για να κερδίσω εσένα.
Να κερδίσω χρόνο, αγάπη, αγκαλιές, καλοκαιρινά βράδια.. μαζί σου.
Να κερδίσω όλα αυτά που εσύ είχες ήδη κατακτήσει με το πρώτο σου βλέμμα.
Αυτά που κέρδισες χωρίς να πεις ούτε κουβέντα.
Και στη τελική, δεν χρειάζονται οι κουβέντες όταν μάτια μιλούν.
Εκείνα τα μάτια που αγάπησα, εκείνα τα μάτια που πίστεψα.
Τα δικά σου υπέροχα μάτια.
Για 'σένα φύλαξα τον καλύτερο μου εαυτό και εσύ απλά φοβήθηκες.
Φοβήθηκες να τολμήσεις, να προσπαθήσεις.
Εγώ πιστεύω ότι φοβήθηκες να διαχειριστείς μια τόσο δυνατή αγάπη.
Την δική μου, αληθινή και δυνατή αγάπη.
Φοβήθηκες να κάνεις ένα βήμα, μα εγώ έκανα τόσα για να έρθω κοντά σου.
Αυτή η διαφορά μας.
Τώρα δώσε σε εκείνη τα βασικά και μην φοβάσαι, εκείνη δεν θα σε αγαπήσει τόσο για να μη ξέρεις πως να το διαχειριστείς.

Κι αν εκείνη μάτια μου, δεν σου δώσει ότι θα σου έδινα εγώ.
Τα έχω φυλάξει όλα και σε περιμένω...




Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Κι αν είναι όνειρο, είναι το καλύτερο.

Και εκεί που κάθεσαι μόνος σου και σκέφτεσαι. Τον σκέφτεσαι..
Έρχεται και σε αγκαλιάζει, έτσι στα ξαφνικά...
Ποία θα ήταν η αντίδραση σου;
Πιο συναίσθημα θα ενεργοποιούσες; 
'Αν με ρωτάς εμένα, θα τον κοίταζα. Θα τον κοίταζα μέχρι να καταφέρω να ισορροπήσω πάλι το σώμα μου, στη γη.
Είναι η στιγμή που πάντα ήθελες να έρθει αλλά δεν περίμενες πως θα  ζούσες..
Εκείνη η αγκαλιά που ονειρευόσουν, εκείνα τα χέρια που θα σε τύλιγαν και εκείνα τα μάτια που θα σε κοίταζαν όπως ακριβώς τα σκεφτόσουν τα βράδια πριν κοιμηθείς.
Και τώρα, το ζεις.
Μπορείς όμως να το διαχειριστείς;
Το αντέχεις;
Μα πως να μην αντέχεις να ζεις μέσα στην αγκαλιά που σου δίνει δύναμη..
Μα πως άντεξα τόσο καιρό, δίχως τη δική του αγκαλιά; ''σκέφτεσαι''.
Κι αν είναι όνειρο;

....Είναι το καλύτερο... 

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

-Αξίζει λες να υπάρχεις για ένα όνειρο;

Δύσκολος ο κόσμος μας, ή εμείς τον κάνουμε δύσκολο.
Ίσως αν καταφέρναμε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό ή απλά πιστεύαμε στον εαυτό μας πιο εύκολα, θα μπορούσαμε να κατακτήσουμε τα πάντα.
Δεν ζω με ψευδαισθήσεις, ζω όμως για όνειρα. 
Γεμάτη είμαι, ναι! 
Ονειρεύομαι, κακό είναι;
Και αν με πουν ονειροπόλα, κι αν με πουν παράλογη.
Τι με νοιάζει;
Έμαθα να πατάω στα πόδια μου τη μέρα και να ονειρεύομαι τη νύχτα.
Να ελπίζω, να περιμένω, να πληγώνομαι, να δίνω αγάπη, να παίρνω.
Δεν έμαθα όμως, να τα παρατάω πριν τα επιδιώξω μέχρι εσχάτων.
Ελπίζω, ναι.
Ονειρεύομαι, ναι.
Παλεύω, ναι.
Γιατί αν τα παρατήσω τώρα μάτια μου, χάθηκα.
Πώς θα επιβιώσω; Πως θα αντεπεξέλθω σε έναν μουντό κόσμο δίχως όνειρα;
Κόντρα εκείνοι, κόντρα εγώ.
Με έλεγαν πάντα πνεύμα αντιλογίας, νευρική, οξύμωρη.
Ποτέ όμως, δυνατή.
Ίσως αυτά τα μειονεκτήματα που μου πρόσθεσαν κάποιοι να είναι ο τρόπος αντιμετώπισης μου για τη ζωή..
Για τη ζωή μου.
Παίχτης είμαι, όχι πιόνι.
Αυτή η διαφορά μας.
Βρες και εσύ τι είσαι. Ψάξου.
Στη μοναξιά μου, έμαθα καλύτερα τον εαυτό μου και γίναμε φίλοι, ξέρεις.
Οι καλύτεροι φίλοι..
Και τα όνειρα μας; Συνοδοιπόροι στη ζωή.
Γιατί εκτίμησα στιγμές, φάσεις της ζωής μου που άλλοι θα διέγραφαν.
Της πάλεψα και αν δεν παλέψεις, δεν θα κερδίσεις.
-Αξίζει λες να υπάρχεις για ένα όνειρο;
-Θα σου πω εγώ και πίστεψε με, αξίζει όσο τίποτα άλλο. 

.   

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Τα μάτια σου, περιμένω.

Και φαντάζει αδύνατο να λες καλημέρα χωρίς να βλέπεις εκείνα τα μάτια.
Ξέρεις, εκείνα τα μάτια που χρειάζεσαι για να ξεκινήσει η μέρα σου όμορφα, με νόημα.
Αλλά προσπαθείς να συμβιβαστείς στο ασυμβίβαστο.
Να συμφιλιωθείς με το χρόνο και να κάνεις υπομονή, με προσμονή να περιμένεις το δικό του καλημέρα σε έναν κόσμο δίχως φως.
Μόνο όταν έρθει εκείνος, θα φωτίσει όλη η γη. Θα λάμψουν τα πάντα γύρω σου.
Θα είναι η πιο όμορφη μέρα..
Ως τότε απλά περιμένεις.
Θα κουραστείς, θα βαρεθείς,  θα νιώσεις μισή.
Αλλά Θεέ μου, πόσο πολύ αξίζει να περιμένω για να έρθει το φως στη ζωή μου.
-Θα περιμένεις; μου είπες.
-Θα περιμένω. σου ειπα.
-Κι αν βαρεθείς;  Κι αν κουραστείς; Κι αν ξενερώσεις;
-Μ'αρέσει να προσπαθώ κι να ελπίζω.   Κουράστηκα να  αναλώνομαι με αδιάφορους ανθρώπους μέχρι να έρθεις
 Μου αρέσουν τα δύσκολα, τα ''όχι'' τα ''δεν πρέπει'' για αυτό σε διεκδικώ.
-Θα σου περάσει, κάποια στιγμή θα δεις πως δεν αξίζει να προσπαθείς για εμένα.
-Μα, αν δεν άξιζε δεν θα είχα επιμείνει τόσο.
Τα μάτια σου περιμένω, να φωτίσουν όλη μου τη ζωή.