Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Ζήσε φίλε μου. Γιατί άλλοι παλεύουν ακόμα και για αυτό.

Πρέπει κάποια στιγμή εμείς οι άνθρωποι να μάθουμε να εκτιμάμε τη ζωή, τα όμορφα αλλά και τα δυσάρεστα της.
Γιατί απλά αυτή είναι η ζωή μας.
Εμείς πρέπει να ορίσουμε το πως θα ζούμε, το πως θα χειριστούμε τα χρόνια μας σε αυτό το κόσμο.
Και εσύ τι κάνεις για σενα? Περιμένεις να συμβεί, τι? Τι θες για να είσαι ευτυχισμένος?
Ψάξε μέσα σου, κοίτα γύρω σου, άκου περισσότερο αυτούς που θέλουν το καλό σου και αγνόησε αυτούς που σε ''χαλάνε''.

Άλλοι φίλε μου, κοντεύουν να πνιγούν για να μάθουν να κολυμπάνε, κι άλλοι μαθαίνουν κολύμπι  πριν βουλιάξουν.
Το θέμα είναι ένα.
Εσύ σε ποια κατηγορία θες να βάλεις τον εαυτό σου;

Αν ρωτάς εμένα θα σου πω ότι οι γονείς μου, μου έμαθαν να κολυμπάω όταν έμαθα να περπατάω για να μην φτάσω να ζητήσω το χέρι από κάποιον που ίσως με τραβήξει στο πάτο αντί να με βγάλει στη στεριά.

Τώρα βάλε εσένα στη θέση μου.
Ποια κατηγορία θα επέλεγες?
Ποτέ δεν είναι αργά.

 Ζήσε φίλε μου. Γιατί άλλοι παλεύουν ακόμα και για αυτό.




Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Φοβήθηκες να κάνεις ένα βήμα, μα εγώ έκανα τόσα.

Κι αν το πολύ που σου έδωσα σου φάνηκε υπερβολή, πες της να σου δώσει λιγότερο.
Βλέπεις μάτια μου, εγώ γεννήθηκα για να δίνω.
Για να δίνω πιο πολύ από όσο θα πάρω πίσω, πιο πολύ από όσο αντέχω, πιο πολύ από όσο αντέχεις.
Θέλησα να σου δώσω το εγώ μου, τον εαυτό μου... Εμένα.
Να με ''πουλήσω'' αν θες, σε εσένα για να κερδίσω εσένα.
Να κερδίσω χρόνο, αγάπη, αγκαλιές, καλοκαιρινά βράδια.. μαζί σου.
Να κερδίσω όλα αυτά που εσύ είχες ήδη κατακτήσει με το πρώτο σου βλέμμα.
Αυτά που κέρδισες χωρίς να πεις ούτε κουβέντα.
Και στη τελική, δεν χρειάζονται οι κουβέντες όταν μάτια μιλούν.
Εκείνα τα μάτια που αγάπησα, εκείνα τα μάτια που πίστεψα.
Τα δικά σου υπέροχα μάτια.
Για 'σένα φύλαξα τον καλύτερο μου εαυτό και εσύ απλά φοβήθηκες.
Φοβήθηκες να τολμήσεις, να προσπαθήσεις.
Εγώ πιστεύω ότι φοβήθηκες να διαχειριστείς μια τόσο δυνατή αγάπη.
Την δική μου, αληθινή και δυνατή αγάπη.
Φοβήθηκες να κάνεις ένα βήμα, μα εγώ έκανα τόσα για να έρθω κοντά σου.
Αυτή η διαφορά μας.
Τώρα δώσε σε εκείνη τα βασικά και μην φοβάσαι, εκείνη δεν θα σε αγαπήσει τόσο για να μη ξέρεις πως να το διαχειριστείς.

Κι αν εκείνη μάτια μου, δεν σου δώσει ότι θα σου έδινα εγώ.
Τα έχω φυλάξει όλα και σε περιμένω...




Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Κι αν είναι όνειρο, είναι το καλύτερο.

Και εκεί που κάθεσαι μόνος σου και σκέφτεσαι. Τον σκέφτεσαι..
Έρχεται και σε αγκαλιάζει, έτσι στα ξαφνικά...
Ποία θα ήταν η αντίδραση σου;
Πιο συναίσθημα θα ενεργοποιούσες; 
'Αν με ρωτάς εμένα, θα τον κοίταζα. Θα τον κοίταζα μέχρι να καταφέρω να ισορροπήσω πάλι το σώμα μου, στη γη.
Είναι η στιγμή που πάντα ήθελες να έρθει αλλά δεν περίμενες πως θα  ζούσες..
Εκείνη η αγκαλιά που ονειρευόσουν, εκείνα τα χέρια που θα σε τύλιγαν και εκείνα τα μάτια που θα σε κοίταζαν όπως ακριβώς τα σκεφτόσουν τα βράδια πριν κοιμηθείς.
Και τώρα, το ζεις.
Μπορείς όμως να το διαχειριστείς;
Το αντέχεις;
Μα πως να μην αντέχεις να ζεις μέσα στην αγκαλιά που σου δίνει δύναμη..
Μα πως άντεξα τόσο καιρό, δίχως τη δική του αγκαλιά; ''σκέφτεσαι''.
Κι αν είναι όνειρο;

....Είναι το καλύτερο... 

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

-Αξίζει λες να υπάρχεις για ένα όνειρο;

Δύσκολος ο κόσμος μας, ή εμείς τον κάνουμε δύσκολο.
Ίσως αν καταφέρναμε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό ή απλά πιστεύαμε στον εαυτό μας πιο εύκολα, θα μπορούσαμε να κατακτήσουμε τα πάντα.
Δεν ζω με ψευδαισθήσεις, ζω όμως για όνειρα. 
Γεμάτη είμαι, ναι! 
Ονειρεύομαι, κακό είναι;
Και αν με πουν ονειροπόλα, κι αν με πουν παράλογη.
Τι με νοιάζει;
Έμαθα να πατάω στα πόδια μου τη μέρα και να ονειρεύομαι τη νύχτα.
Να ελπίζω, να περιμένω, να πληγώνομαι, να δίνω αγάπη, να παίρνω.
Δεν έμαθα όμως, να τα παρατάω πριν τα επιδιώξω μέχρι εσχάτων.
Ελπίζω, ναι.
Ονειρεύομαι, ναι.
Παλεύω, ναι.
Γιατί αν τα παρατήσω τώρα μάτια μου, χάθηκα.
Πώς θα επιβιώσω; Πως θα αντεπεξέλθω σε έναν μουντό κόσμο δίχως όνειρα;
Κόντρα εκείνοι, κόντρα εγώ.
Με έλεγαν πάντα πνεύμα αντιλογίας, νευρική, οξύμωρη.
Ποτέ όμως, δυνατή.
Ίσως αυτά τα μειονεκτήματα που μου πρόσθεσαν κάποιοι να είναι ο τρόπος αντιμετώπισης μου για τη ζωή..
Για τη ζωή μου.
Παίχτης είμαι, όχι πιόνι.
Αυτή η διαφορά μας.
Βρες και εσύ τι είσαι. Ψάξου.
Στη μοναξιά μου, έμαθα καλύτερα τον εαυτό μου και γίναμε φίλοι, ξέρεις.
Οι καλύτεροι φίλοι..
Και τα όνειρα μας; Συνοδοιπόροι στη ζωή.
Γιατί εκτίμησα στιγμές, φάσεις της ζωής μου που άλλοι θα διέγραφαν.
Της πάλεψα και αν δεν παλέψεις, δεν θα κερδίσεις.
-Αξίζει λες να υπάρχεις για ένα όνειρο;
-Θα σου πω εγώ και πίστεψε με, αξίζει όσο τίποτα άλλο. 

.   

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Τα μάτια σου, περιμένω.

Και φαντάζει αδύνατο να λες καλημέρα χωρίς να βλέπεις εκείνα τα μάτια.
Ξέρεις, εκείνα τα μάτια που χρειάζεσαι για να ξεκινήσει η μέρα σου όμορφα, με νόημα.
Αλλά προσπαθείς να συμβιβαστείς στο ασυμβίβαστο.
Να συμφιλιωθείς με το χρόνο και να κάνεις υπομονή, με προσμονή να περιμένεις το δικό του καλημέρα σε έναν κόσμο δίχως φως.
Μόνο όταν έρθει εκείνος, θα φωτίσει όλη η γη. Θα λάμψουν τα πάντα γύρω σου.
Θα είναι η πιο όμορφη μέρα..
Ως τότε απλά περιμένεις.
Θα κουραστείς, θα βαρεθείς,  θα νιώσεις μισή.
Αλλά Θεέ μου, πόσο πολύ αξίζει να περιμένω για να έρθει το φως στη ζωή μου.
-Θα περιμένεις; μου είπες.
-Θα περιμένω. σου ειπα.
-Κι αν βαρεθείς;  Κι αν κουραστείς; Κι αν ξενερώσεις;
-Μ'αρέσει να προσπαθώ κι να ελπίζω.   Κουράστηκα να  αναλώνομαι με αδιάφορους ανθρώπους μέχρι να έρθεις
 Μου αρέσουν τα δύσκολα, τα ''όχι'' τα ''δεν πρέπει'' για αυτό σε διεκδικώ.
-Θα σου περάσει, κάποια στιγμή θα δεις πως δεν αξίζει να προσπαθείς για εμένα.
-Μα, αν δεν άξιζε δεν θα είχα επιμείνει τόσο.
Τα μάτια σου περιμένω, να φωτίσουν όλη μου τη ζωή.


Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Δεν παλεύω για κάτι εφήμερο. Αλλά κάτι καθημερινό.

Ξεροκέφαλοι άνθρωποι,  που μπορείς να τους κάνεις ευτυχισμένους.
Να τους δώσεις αυτό που χρειάζονται και κάτι περισσότερο και εκείνοι επιλέγουν απλά να μένουν πίσω με τα 'δεν πρέπει' και τα ' μη' τους.
Ξεροκέφαλοι άνθρωποι, που απλά σωπαίνουν όταν εσύ τους διεκδικείς,
Θα έπρεπε να φύγω ναι, να σταματήσω να επιμένω.. Να βάλω το εγωισμό μου για λίγο στη θέση του πρωταγωνιστή, αλλά όχι..
Καλύτερα να είμαι κομπάρσος στη ζωή σου, παρά να παρατηρώ από μακρυά τα μάτια σου.
Ο εγωισμός μου, δεν έχει θέση πουθενά, όχι τώρα.
Απλά θα επιμένω, θα περιμένω για όσο χρειαστεί.
Γιατί αξίζει να δεις τι είμαι διατεθειμένη  να κάνω για ένα σου χαμόγελο, για εκείνο το χαμόγελο που θα σου ζωγραφίσω εγώ στο πρόσωπο σου.
Φτάνουν πια τα μη και τα δεν . Δεν βοήθησαν στην ευτυχία κανενός.
Όμως το να παλεύεις και να διεκδικείς είναι το παιχνίδι που θα κερδίσεις.
Οι χαμένοι, είναι αυτοί που τα παράτησαν στη πρώτη δυσκολία.
Εγώ δεν είμαι έτσι όμως, δεν έμαθα σε ρηχές θάλασσες, έμαθα να παλεύω με το κύμα και να κερδίζω.
Όχι, δεν θα τα παρατήσω, αρκεί να μου αποδείξεις ότι δεν είμαι μόνη σε αυτό το παιχνίδι..
Ο επόμενος γύρος είναι δικός σου, αλλά το game over θα το πω εγώ,
Θα το παλέψω, θα σε παιδέψω, θα με κοιτάς από μακρυά να έρχομαι τόσο κοντά σου και δεν θα το πιστεύεις
Δεν φαντάζεσαι τι είμαι ικανή να κάνω για 'σένα,
Δεν παλεύω για  κάτι εφήμερο. Αλλά για κάτι καθημερινό.

Παίζω, διεκδικώ  και κερδίζω
Έτσι, τα έμαθα εγώ.


Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Ο πόνος μου, είναι βουβός. Πνίγομαι.

Έχω την εντύπωση πως το 2016 κάθε μέρα με πληγώνει και με πληγώνει πιο πολύ ότι δεν έχουμε φτάσει καν στα μισά.
Στη ζωή μου, ήμουν πάντα τυχερή αλλά αυτή η χρονιά δεν είναι με το μέρος μου.
Αυτό εξάλλου αποδείχθηκε τον Φλεβάρη κι' ολας.
15 Φλεβάρη, την ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου.
Και εκείνη η μέρα ετοιμάστηκε να έρθει να μείνει για κάποιο διάστημα και να μας πονέσει ώστε να μην τη ξεχάσουμε ποτέ.
Η αδερφή μου, η αδερφή μου είναι άρρωστη.
Το άλλο μου μισό.
Ακόμα να το πιστέψω δεν μπορώ.
Μας λένε πως είναι αντιμετωπίσιμο. Ναι! Το διάβασα και εγώ, είναι,
Αλλά η αδερφή μου πονάει, δεν θέλει να βγει από το σπίτι... Έκοψε τα μαλλιά της. 
Το καταλαβαίνεις; 
Η Σοφία, έκοψε τα μαλλιά της.
Η Σοφία που αν τα μαλλιά δεν έφταναν στη μέση της, τα τράβαγε για να τα ''μεγαλώσει'' όπως έλεγε.
Πνίγομαι.
Θέλω να κλάψω, να φωνάξω αλλά η φωνή μου σωπαίνει. 
Έχω υποχρέωση να την κάνω να χαμογελά και όχι να κλαίει,..
Μάλλον όχι, δεν έχω υποχρέωση, έτσι πρέπει να γίνει. 
Πρέπει να χαμογελάει, να χαίρεται τη ζωή της και να μας αποδείξει για ακόμα μια φορά ότι είναι πιο δυνατή και από εμένα αλλά και από την άλλη μας αδερφή. 
Πάντα ήταν, γιατί να μην είναι τώρα;
Φοβάμαι.
Το σώμα της πονάει και εμένα η καρδιά μου σταματάει.
Θέλω τόσο πολύ να φωνάξω, ΟΧΙ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ..
Αλλά η φωνή μου βουβή, βουλιάζει μέσα στα δάκρυα.
Και οι μέρες περνούν, όλα περνάνε.
Σήμερα είναι 20 Μαρτίου 2016.
Σε 6 μήνες από τώρα όλα θα είναι παρελθόν. Κι αν δεν ειναι;
Φοβάμαι.
Πονάω.
Πνίγομαι.